Dilaw, kahel at rosas –mga kulay na
bumubuo ng isang takip-silim o sunset sa Ingles. Ito ay nakamamangha, hindi ba?
Magkaiba man sila sa isa’t-isa, maganda at kaaya-aya naman ang resulta kapag
pinagsama. Ang pagtira sa Pilipinas ay parang pagsaksi ng isang takip-silim.
Puno ito ng iba’t-ibang kultura, tradisyon at dayalekto. Bikolano sa Bikol at
Cebuano sa Cebu, Chavakano naman sa Zamboanga at marami pang iba. Isang bansa
ngunit mahigit isang daan at limampu na wika, hindi ba kayo namamangha o kaya
ay nagtataka kung paano tayo nagkakaintindihan bilang mga taong naninirahan sa
iisang bansa? O, sadyang hindi niyo lang ito pansin sapagkat wala kayong
pakialam?
Marahil ay nakasanayan na natin ang
pagkalikas ng wika kaya atin itong binabalewala. Ngunit hindi ba natin naisip
kung papaano tayo kapag ito ay biglang maglaho na parang bula? Musika, mga telenobela
at ang mga paborito nating libro ay hindi magiging posible kung wala ito. Ang
wika ang siyang nagsisilbing kaluluwa sa ating bansa, ito ang nagbibigay buhay
nito. Ito ang nagsisilbing tulay tungo sa ating pagkakaisa at nagbibigay
katauhan sa atin bilang mga Pilipino. Wikang Filipino ang ating wikang
pambansa. Gamit nito, tayo ay nagkakaintindihan, magkaiba man ang ating
nakagisnang wikain. Ayon kay Charles Darwin, ang wika ay isang sining dahil
kailangan pa itong pag-aralan upang matutuhan sapagkat hindi ito tunay na
likas. May tinatawag tayong unang wika, ikalawang wika at ikatlong wika. Ang
unang wika ay ang ating mga katutubong wika na siyang ginagamit natin sa pang
araw-araw. Mas naihahatid natin ang ating mga saloobin kapag ito ang ating
gamit. Kapag may paulit-ulit na exposure ang tao sa isang wika ay unti-unti
niya itong natututuhan, ito ang kanyang magiging ikalawang wika. Sa paraang ito
nagaganap ang bilingguwalismo. Natutuklasan ang ikatlong wika kapag tayo ay
nakikiangkop sa mundong ating ginagalawan. Ang tao na may mahigit dalawang alam
na wika ay tinatawag na multilingguwal.
Lahat ng ito ay may saysay.
Karapat-dapat lang nating mahilin at bigyang importansya ang wika. Sabi nga ni
Gat. Jose Rizal, “Ang hindi magmahal sa sariling wika ay higit sa hayop at
malansang isda; kaya ating pagyamaning kusa, gaya ng inang sa atin ay nagpala.”
Gamitin natin ang wika sa angkop nitong layunin, kaibigan atin itong
payabungin! Halika’t samahan mo akong yakapin ang kagandahan ng hindi pansing
sining.
No comments:
Post a Comment